Boa Vista bezoeken

Boa Vista is het derde eiland van Kaapverdië in oppervlakte, met ruim zeshonderd vierkante kilometer, en tegelijk het dunstbevolkte: er wonen nog geen vijftienduizend mensen. Dat merk je meteen. Waar Sal kaal en vlak is, is Boa Vista leeg op een andere manier: het bestaat voor een groot deel uit duinen die vanuit de Sahara zijn overgewaaid, met stranden die kilometers doorlopen zonder dat je iemand tegenkomt. De bijnaam is dan ook ilha das dunas, het eiland van de duinen. Het vliegveld ging pas in 2007 open en daarmee begon het toerisme; de resorts liggen geconcentreerd rond Sal Rei en aan de zuidkust. Wie rust zoekt en genoegen neemt met weinig voorzieningen, zit hier beter dan op Sal.

Sal Rei in het noordwesten is het hoofdplaatsje van het eiland en heeft ondanks zijn bescheiden formaat een echt centrum, met een plein, een kerk en een markt. Het is er stoffig en rommelig en dat hoort erbij. Aan de kade liggen de vissersboten en er is een handvol restaurants waar je verse vis eet voor een fractie van de resortprijs. Voor de kust ligt het onbewoonde eilandje Ilhéu de Sal Rei met de resten van een achttiende-eeuws fort, waar bootjes naartoe varen. Het vliegveld Aristides Pereira ligt ongeveer vijf kilometer ten zuidoosten van het dorp. Vanuit Sal Rei vertrekken de meeste excursies over het eiland, en het is de enige plek met pinautomaten die betrouwbaar werken.

Aan de zuidkust ligt Praia de Santa Mónica, volgens veel lijstjes een van de mooiste stranden ter wereld en in elk geval een van de leegste. Het strand loopt ononderbroken door over zo’n achttien kilometer wit zand, zonder strandtenten, zonder ligbedden en meestal zonder mensen. Precies dat maakt het bijzonder en tegelijk lastig: er is geen schaduw, geen water te koop en geen redding als er iets misgaat. De branding en de onderstroom zijn er bovendien stevig, dus ver het water in gaan is er niet verstandig. Neem water en zonnebrand mee, kom met een tour of een terreinwagen, en ga niet in je eentje. De rit erheen over zandpaden hoort bij de ervaring.

Twee dingen staan op vrijwel elke eilandtour. Het eerste is het wrak van de Cabo Santa Maria op het strand Praia de Atalanta aan de noordkust: een Spaans vrachtschip dat op 1 september 1968 op de klippen liep en waarvan het roestige geraamte nog altijd boven de branding uitsteekt. Het tweede is de Deserto de Viana midden op het eiland, een veld van lichte duinen dat aanvoelt als een stukje Sahara dat is overgewaaid, wat het feitelijk ook is. Het is geen echte woestijn maar een duinengebied van een paar vierkante kilometer, en juist doordat het zo onverwacht midden in een steenvlakte ligt, maakt het indruk. Ga in de vroege ochtend of tegen zonsondergang, want overdag is er geen schaduw.

Boa Vista is een van de belangrijkste nestplaatsen ter wereld voor de onechte karetschildpad. Tussen eind juni en begin oktober kruipen de vrouwtjes ’s nachts het strand op om hun eieren te leggen, vooral op de stranden van Ervatão en Joao Barrosa aan de oostkust. Het eiland telt veertien beschermde gebieden en de nestzones zijn met bordjes afgezet. Wil je het zien, ga dan uitsluitend mee met een begeleide excursie van een natuurorganisatie met vergunning. Licht en geluid jagen de dieren terug de zee in, dus flitsen en witte zaklampen zijn verboden en er wordt op afstand gebleven. In september en oktober kun je met wat geluk ook de jonkies zien uitkomen en naar zee kruipen.

Reken erop dat Boa Vista minder voorzieningen heeft dan Sal. Buiten Sal Rei en de resorts zijn er nauwelijks winkels, pinautomaten of restaurants, de wegen zijn slecht en op grote delen van het eiland heb je geen telefoonbereik. Zelf rijden wordt afgeraden; een eilandtour of een taxi is verstandiger, en voor de zandpaden naar de zuidkust heb je sowieso een terreinwagen nodig. Neem altijd water mee, ook op een korte tocht. Aan de andere kant is dat precies de reden waarom mensen hier komen: er is niets, en daardoor is het strand van jou alleen. Hoe je op het eiland komt lees je bij eilandhoppen, en waar je slaapt bij de top 5 hotels.